Atlas chmur: Cumulus mediocris

Najbardziej pospolita i dość często spotykana chmura. Pożądana przez łowców burz, lubiana przez szybowników. Może zapowiadać ładną pogodę, ale i burzę. Ostatnia z chmur piętra niskiego – Cumulus.

Jej podstawy mogą być na wysokości zaledwie kilkuset metrów, ale przeważnie w warunkach polskich są one między 1000 a 2000 metrów. Rozciągłość pionowa tych chmur to średnio 600-2500 metrów. Jak wskazuje nazwa łacińska, Cumulus to chmura kłębiasta, która charakteryzuje się kształtem kalafiora lub baranka, często z kopulastym szczytem. Mocniej wypiętrzone mogą nieść przelotne opady, zwłaszcza przy dobrych warunkach kinematycznych, kiedy przekształcają się w chmury Cumulonimbus.

W odróżnieniu od Stratocumulusa, są to samodzielne chmury (nie są połączone z innymi Cumulusami). Ich szczyty i boki są śnieżnobiałe, chyba że występują pod całkowitym zachmurzeniem wyższych pięter. Podstawy z kolei są dość płaskie i ciemne. Czasami pod podstawą silnie rozbudowującego się Cumulusa pojawia się tzw. scud cloud, czyli mały fractus, przyczepiony do powierzchni.

Cumulus mediocris (Cu med) to bardziej wypiętrzona w pionie chmura Cumulus, wyższa niż humilis. Zazwyczaj wyższa niż szersza. Może generować słabe opady, związany z nią może być scud cloud. Na szczytach często widoczne są kiełki lub protuberancje z chmur. Podstawa zazwyczaj jest dość ciemna. Powstaje jako efekt wypiętrzania się chmur Cumulus humilis, rzadziej Stratocumulus castellanus lub Altocumulus castellanus.